Newsletter
Podaj swój adres e-mail, jeżeli chcesz otrzymywać informacje o nowościach i promocjach.
Zaloguj się
Nie pamiętasz hasła? Zarejestruj się
leczenie

Można tego uniknąć!
Wystarczy w porę zadbać o odpowiednią profilaktykę.

Warto zrobić sobie prosty test, który pozwoli rozpoznać, w jakim stanie są Twoje nogi.

pomaranczka


Jakie są metody leczenia niewydolności żylnej?


Skleroterapia

Ta metoda leczenia rozwijała się stopniowo już w XIX w a od 1920 roku zupełnie odmieniła leczenie żylaków. Przez wiele lat była alternatywą do leczenia operacyjnego w początkowej fazie choroby, obecnie zaczyna mieć zastosowanie również w zaawansowanych stadiach choroby żylakowej. Skleroterapia polega na wstrzyknięciu chemicznych środków obkurczających (sklerytujących) co ma wywołać zwłóknienie i zarośnięcie żylaka. Przed zabiegiem wykonuje się badanie przepływu w naczyniach, badanie metodą Dopplera.Istnieje kilka klasycznych metod wykonania zabiegu skleroterapii. Metoda Sigga (technika szwajcarska) wymaga wielu zabiegów. Leczenie zaczyna się od żylaków dystalnych a kończy obliteracją żylaków głównych pni żylnych. Zupełnie odmienną metodą jest technika jednego etapu gdzie stosuje się obliterację wszystkich niewydolnych żył w czasie jednej sesji. Jest to jednak metoda trudna do wykonania i niepozbawiona ryzyka. Technika francuska (metoda Tournaya) polega na obliteracji żylaków głównych pni a na końcu dopiero nastrzykuje się żylaki dystalne, te, które utrzymały się mimo przeprowadzonego zabiegu. Pojedynczy zabieg trwa ok. 20-30 min i jest bolesny. Natychmiast po nakłuciu stosuje się opatrunek uciskowy, który zmniejsza stan zapalny, ból oraz zagrożenie powstania zakrzepu. Po zabiegu teleangiektazji w ramach profilaktyki zaleca się chodzenie przez 30 min zaraz po wstrzyknięciu środka obliterującego. Najnowszą metodą jest obliteracja piankowa czyli skleroterapia przy użyciu pianki polidokanolowej. Specjalnie spreparowana pianka lepiej przylega do ścian naczyń, ma silniejsze działanie obliterujące, a przede wszystkim jest bezpieczniejsza przy nastrzykiwaniu. Jednorazowy zabieg jest skuteczny w ok. 50%. Można go powtórzyć po 3-4 tygodniach. Zadowalające efekty osiąga się zwykle po 3-4 zabiegach. Techniki skleroterapii cały czas się rozwijają i są udoskonalane.

Leczenie operacyjne

Zanim zostanie podjęta decyzja  o zabiegu  wykonuje się  badanie  układu żylnego kończyn dolnych metodą Dopplera. Jest to metoda, która pomaga lekarzowi ocenić prędkość przepływu krwi oraz znaleźć  miejsca gdzie zastawki się nie domykają powodując tak zwany refluks żylny. Aparat USG pomaga również wykryć zwężenia tętnic wywołane miażdżycą.  Badanie jest bezbolesne, jedynym dyskomfortem może być chłodny żel nakładany na skórę. Wyniki otrzymujemy od razu po badaniu. Jeśli lekarz nie stwierdzi zmian miażdżycowych oraz  jeśli nie jesteśmy chorzy na choroby nowotworowe lub cukrzycę możemy poddać się zabiegowi. Najbardziej popularnym zabiegiem jest flebektomia metodą Varady’ego. Jest to technika chirurgiczna, której celem jest usunięcie dużych i średnich żylaków. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, w warunkach ambulatoryjnych. Za pomocą specjalnego haczyka wyciąga się niewydolne fragmenty żył po uprzednim nacięciu skóry. Nacięcia są tak małe, że można je zakleić specjalnym opatrunkiem,  nie stosując szwów. Na opatrunek zakłada się bandaż elastyczny a niektórzy lekarze  zamiast bandaża stosują pończochę przeciwżylakową o drugim stopniu ucisku. Bezpośrednio po zabiegu możemy zacząć chodzić, wracamy więc do domu do codziennych czynności. Niewskazane jest tylko prowadzenie samochodu w tym samym dniu  ze względu na ryzyko znieczulenia głębokich nerwów  i przejściowego niedowładu stopy. Flebektomia jest prostą i łatwą metodą, która łączy zalety skleroterapii i operacji chirurgicznej, a jednocześnie nie jest obarczona ich wadami. Unikamy blizn pooperacyjnych i groźnych powikłań. Opatrunki zdejmuje się po ok. 10 dniach a na skórze nie ma śladu nacięć. Pończochy nosimy w ciągu dnia przez okres 3 tygodni.  

Jedną z najbardziej skutecznych metod leczenia jest tzw.stripping, zwany inaczej operacją Babcocka. Polega na chirurgicznym usunięciu dużych, niewydolnych pni żylnych za pomocą sondy wprowadzonej do wnętrza naczynia żylnego. Sondę (stripper) wprowadza się  w żyłę odpiszczelową  przez nacięcia w pachwinie. Do końcówki strippera podwiązuje się obwodowy odcinek żyły a następnie wyrywa się  ją w całości, od kostki do pachwiny. Czasami wprowadzenie sondy od góry jest niemożliwe z powodu obecności zastawek, zmian pozakrzepowych, wcześniejszej skleroterapii lub flebektomii. W takich przypadkach nacina się skórę nad przeszkodą i wykonuje stripping w odwrotnym kierunku, „od dołu do góry”.  Zabieg wykonywany jest w trybie chirurgii jednego dnia, w znieczuleniu miejscowym i trwa około godziny. Wadą tej metody jest możliwość wystąpienia groźnych powikłań chociaż należy zaznaczyć, że zdarzają się one dosyć rzadko. Istnieje zagrożenie, praktycznie minimalne, przecięcia tętnicy udowej zamiast żyły odpiszczelowej, co nie zawsze zostaje rozpoznane na sali operacyjnej. Może to stać się przyczyną niedokrwienia kończyny dolnej, które grozi nawet amputacją, jeśli szybko nie nastąpi rekonstrukcja naczynia. Do innych powikłań należą krwiaki, wtórne teleangiektazje (pajączki) zwykle pojawiające się na przyśrodkowej powierzchni uda a także zaburzenia czucia powstałe w wyniku ucisku lub uszkodzenia nerwu.  Po tym zabiegu raczej nie ma nawrotów choroby o ile przeprowadzi się uzupełniająco skleroterapię lub flebektomię. Należy zaznaczyć też, że operacja pozostawia niewielkie blizny.

Na zabieg w państwowym szpitalu czeka się nawet do dwóch lat. Prywatne gabinety nie wymagają skierowań, ale za taką operację trzeba zapłacić nawet do 2000 zł.  Trzeba również liczyć się z nawrotem choroby. Pamiętajmy więc, że najlepszą metodą na uniknięcie żylaków jest uprawianie sportów takich jak pływanie, bieganie, jazda na rowerze, a także unikanie długotrwałej pozycji siedzącej lub stojącej. Dobre efekty daje również noszenie profilaktycznych rajstop przeciwżylakowych.

Kompresjoterapia

Kompresjoterapia jest znaną metodą leczenia oraz profilaktyki niewydolności żylnej i zakrzepicy żył głębokich. Metoda przez wiele lat niedoceniania obecnie stała się podstawą leczenia przewlekłej niewydolności żylnej i limfatycznej. Wykorzystuje się tu rajstopy, podkolanówki, pończochy o zmiennym stopniu ucisku lub bandaże o różnym stopniu rozciągłości. Doświadczenie kliniczne i bogata literatura potwierdzają skuteczność terapii uciskowej w leczeniu i zapobieganiu chronicznej niewydolności żylnej. Zastosowanie elastycznych wyrobów uciskowych wpływa na poprawę krążenia żylnego, na kontrolę nadciśnienia żylnego i obrzęku oraz poprawę stanu skóry z owrzodzeniami czy zmianami podskórnymi tkanki łącznej. Wyroby uciskowe we flebologii rozróżnia się pod kątem ucisku w kostce (wyrażonego milimetrami słupka rtęci): terapeutyczne wyroby uciskowe mają powyżej 18 mmHg, natomiast wyroby profilaktyczne mają ucisk poniżej 18 mmHg. Według ekspertów z międzynarodowego forum flebologów, nawet niski stopień ucisku skutecznie zmniejsza objawy chorób żył. Pończochy uciskowe o stopniu ucisku wynoszącym 15 mmHg skutecznie zmniejszają uczucie ciężaru w kończynach, ból, obrzęk i skurcze mięśniowe a ucisk 18 mmHg na wysokości kostek skutecznie zmniejsza zachorowalność na zapalenie żył głębokich podczas długotrwałych podróży (zespół klasy turystycznej). 


Mechanizm działania kompresjoterapii
Kompresjoterapia polega na wywieraniu określonego i zmniejszającego się stopniowo ku górze ucisku na kończynę dolną. Medyczne wyroby uciskowe mają trójstopniowy, zmienny ucisk: 100% ucisku (zadeklarowanego na opakowaniu) w kostce, 70% ucisku w łydce i 40% w udzie. Ucisk zmniejsza przekrój żył i przywraca czynność zastawek żylnych przez zbliżenie ich płatków. Wpływając na obniżenie ciśnienia żylnego zmniejsza lub eliminuje refluks czyli cofanie się krwi. Zwiększa się prędkość przepływu krwi żylnej a dzięki temu zmniejsza się przekrwienie tkanek i ilość krwi w drobnych naczynkach podskórnych. Jeśli ucisk został zastosowany odpowiednio wcześnie zostaje przywrócona elastyczność ścian naczyń, cofają się również zmiany dysplastyczne w błonie środkowej naczyń żylnych.

Klasy ucisku
Biorąc pod uwagę ucisk wywierany na kostkę, wyrażony w mmHg, rozróżniamy 4 klasy tutorów terapeutycznych (wg norm niemieckich RAL-GZ 387). Normy niemieckie zostały zatwierdzone przez  Europejski Komitet Normalizacyjny i są stosowane przez najlepszych producentów w większości krajów europejskich.

  • I KLASA – od 18 do 21 mmHg
  • II KLASA – od 23 do 32 mmHg
  • III KLASA – od 34 do 36 mmHg
  • IV KLASA – od 49 mmHg wzwyż

 

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Click Shop | Hosting home.pl